piątek, 4 listopada 2011

Wesołych Zmarłych!

Nie co dzień w Halloween ma się okazję zobaczyć z bliska nieboszczyka.
W dodatku- ofiarę śmierci raczej gwałtownej.
Żeby nie było: nie jest to widok mi obcy, mieszkałam przy przelotówce, na skrzyżowaniu, więc w ciepłe miesiące nie było tygodnia bez zwłok na jezdni.
Ale widok ciała wbitego głową w dworcową w szybę?
Nie, tego jeszcze nie przerabiałam. A najgorszy w tym wszystkim był tym absolutny bezruch. Bezruch, zaiste, martwy.
Kiedy wróciliśmy z wyprawy na smętarz, nie było już ni ciała, ni szyby, miejsce krwawego zdarzenia otaczała plastikowa taśma, i tylko rozbryzgi krwi znakowały miejsce, gdzie tkwił wbity pan.
Że tak sobie pozwolę na makabryczny żarcik: to się nazywa mieć parcie na szkło...

Kiedy znów użyłam w pracy sformułowania "Jak pojadę do cywilizacji..", jedna z pracujących ze mną mieszkanek Wykrota odezwała się głośno w przestrzeń: "Mi tam taka cywilizacja wystarcza. Jest wszystko, co trzeba."
Tak.
Cóż.
Zależy od potrzeb, nieprawdaż...
Niektórym wystarczą zakupy raz na tydzień w Nowogrodźcu, polskie seriale w ramach rozrywki i lokalna fryzjerka co kilka dni.
Nie czują potrzeby wydawania talarów na kawiarnie, puby, teatry, kino, operę czy filharmonię, marnowania czasu na warsztatach, pokazach i wystawach, spotkaniach i grach towarzyskich. Grania, malowania już nawet nie wymieniam.
Co tu się spierać...
Korzystam z cywilki, ile wlezie, nawet zaczęłam szastać pieniędzmi w księgarniach, moi drodzy: w prawdziwych, nie-czekoladowych księgarniach. Nawet nie antykwariatach.
Ale skoro absolutnie wszystkie książki z wykrockiej biblioteki, jakie przeczytałam, to było dno dna i pięć metrów mułu?...Jeśli w bibliotekach gdańskich zawsze można wypożyczyć serie od drugiego tomu?
Jeśli antykwariaty nadal pękają w szwach od "światów Rocannona" i starych Asimovów, a nie można nabyć Jabłońskiego?
Ale już za parę dni powrót. Zabieram ze sobą nowego C.Lewisa, Gretkowską i Murakamiego, a także rozpoczęty strój na Nordcon. I---niech bogowie mają mnie w swojej opiece przez następny miesiąc XD

Aha, ludzie, obczajcie sobie Wielki Horoskop na 2011, który się był objawił w jakimś piśmie, a może na jakiejś stronie internetowej, gdzie było o Rybach romansujących egzotycznie w porze jesiennej. Ej, prawda tam jest napisana O_O
..co mnie niezmiernie wkurza, nie lubię jak mną jakieś siły manipulują, toteż zdusiłam rzecz w zarodku :D
Wróżby jakieś, phy...
Nakłaniało i zachęcało mnie do tego kilka osób, tak zaciekle, jakby im za to zapłacił Urząd Statystyczny :D W związku z czym obróciłam się na pięcie, zakręciłam spódnicą i tyle mnie widzieli.
Bo ja nie lubię być zbyt usilnie naganiana w jakimkolwiek kierunku, hahaha :D

poniedziałek, 31 października 2011

Curandera

Wojciechu- to.
Nie mam czasu nic pisać, ani czytać- biblioteka, śmierdząca kafejka publiczna, tykający licznik czasu -_-

czwartek, 27 października 2011

Chwilka w cywilizacji

Wczoraj dredy poszły zimować, ja zaś po półtoragodzinnym rozczesywaniu mogłam swobodnie zanurzyć dłoń we własne włosy.
Przyjemne uczucie; dlatego na razie dredy prawdziwe poczekają, ja jeszcze chwilę pocieszę się miękkością loków i pukli i fokli- w ich stanie naturalnym.
...No, prawie naturalnym :P

Tymczasem dowiedziałam się, że już od jakiegoś czasu budzę grozę wśród dzieci w naszej kamienicy.
I to nie swoją aparycją, przeciwnie- swoją niewidzialnością.
Oto, co dzieci wyznały Fasolce, a ta skwapliwie mi to opisała w liście:
"To pani kot?- spytały dzieci pielącą ogródek Fasolencję, wskazując przy tym siedzącą na parapecie Kojotę.- Bo my ciągle tu tego kota widzimy. I czasem - dodały z przejęciem.-słychać, jakby ktoś na pianinie grał. I czasem jakieś tak straszne rzeczy (w tym momencie pochylona nad listem Mari zrobiła obrażoną minę), że się baliśmy tędy przechodzić!" (jakoby ogłosili drugą Gwiazdkę; zasłużona duma i rozradowanie wielkie jęły bić ze mnie na podobieństwo aureoli :D)
Ja zakładałam, że szczególną grozę budzi "Aria wiedźmy", może jednak chodzi o Vollenweidera- czasami delikatne precjoza, nierozważnie na pianinie ustawione, spadają zeń, kiedy gram "Taniec masek". Kiedyś sobie przy tym kawałku jakiś palec wybiję, powiadam wam.
Jestem tedy postrachem dzieci.
Choć jeden cel w życiu osiągnięty, go me.
Nie wiem, co na to Młodsza, która -jak stało się dziś wiadome- spodziewa się synka, a moją propozycję, by nazwać go Mervin, potraktowała wymownym milczeniem.
Ma rację.
"Leoncjusz" będzie lepszy *_*
Albo "Kwapiniusz Dagomir Lesław".
Ale może w którymś wieku chłopiec i tak zażyczy sobie, by zwać go Loretta, któż to przewidzi.

Tymczasem przede mną kilka dni lekarzy, fryzjerów oraz odświeżania i ponownego gruntowania znajomości- niemal czuję się, jakbym w życie wcielała grę "The Sims". Spada poziom "Znajomości"- ludzie Cię nie poznają.
A czasami przeciwnie- im większy poziom znajomości tym bardziej jest jasne, jak bardzo się w istocie nie znamy... XD
To jeszcze nie jest TEN rysunek, o którym mówiłam, Wojciechu.
Ale już niedługo :)

sobota, 8 października 2011

Wpis na ruski rok

Jedliście kiedyś czekoladę z solą?
Ja właśnie jem, bardzo dobra, polecam.

Od tygodnia nie mam sieci, i stan ten nie ulegnie rychło zmianie, ponieważ bamberski żywot nie wymaga posiadania łączności z jakimś "światem", z jakąś "cywilizacją";
więc nie spodziewajcie się częstych wpisów, komentarzy ni reakcji ode mnie. Tak, jak zasugerował Wojciech, chyba wypadnie mi się zająć różnymi wypełniającymi czas rzeczami, które pozwolą mi nie myśleć o izolacji.
Jeszcze trzy miesiące. Powinnam dać radę.

Jeden z moich kolegów w pracy- bardzo miły, swoją drogą- był zdumiony moim planem nie pozostawania w tej firmie dłużej, niż to absolutnie konieczne, a mi aż zabrakło z zaskoczenia słów, którymi mogłabym mu rzecz wyjaśnić (ale próbowałam tak czy inaczej ).
Siedzę już tu rok. W Polsce- już blisko dwa lata.
I myślę, że to wystarczy.
Tym bardziej, że w jaki to niby sposób firma mnie zachęca do pozostania tam? Takimi zniewagami, jak ta, gdy podczas próby przemówień z okazji rozpoczęcia produkcji- przemówień, które tłumaczyłam na polski i angielski przez TRZY BITE DNI, tyle ich było- podczas próby, zanim zaczęłam czytać polską wersję, pan Japończyk G.zwrócił się do reszty Polaków w sali - większości z podlegającego mu działu- i polecił im, żeby pilnie mnie słuchali i poprawiali mnie, ilekroć moje sformułowania będą "impolite".
Zatrzęsło mną.
Przez ostatnie kilka lat dużo pracy włożyłam w opanowanie kontroli nad gniewem, i nieźle mi idzie, ale w tamtym momencie moja twarz chyba zdradziła, co sądzę o tym pomyśle, bo tylko dwukrotnie ludzie się odważyli mnie poprawiać, i zresztą bezsensownie, co im szybko udowodniłam (powtórzenia, nietrafne sformułowania, przeinaczające znaczenie oryginału- którego wszak nie znali).
Po pierwszej fali wściekłości ogarnął mnie śmiech pusty: mają mnie poprawiać ludzie, dla celów komunikacji z którymi musiałam znacznie uprościć swoje słownictwo. Ludzie, nie mogący "za Boga skojarzyć, skąd to było: 'Imię jego...cośtam, sześciedziąt sześć'. Z filmu jakiegoś?.."
Ludzie, wydziwiający, że używam tak tajemniczych słów, jak "apanaże", czy "traktament".
Gombrowicz is in da house, po prostu.
To był kwiatek nr jeden.
Kwiatek nr dwa: ja wykonałam wszystkie tłumaczenia (zmieniane beztrosko co i rusz przez jebanych Japońców, którzy, zakochani w swojej elokwencji, udziwniają, dopieszczają, cyzelują, na dwa dni przed próbą ostateczną, i zadowoleni), ale moje tłumaczenia na angielski zostaną przypisane komuś innemu.
Tak: ktoś inny zostanie przedstawiony jako tłumacz angielskiego, mianowicie dziewczyna, która będzie czytać z kartki moją pracę.
Zgadnijcie, kto w ogóle to zaproponował...

A kolega robi okrągłe oczy, że ja w styczniu widzę się na Wyspach, na Hawajach, na statku płynącym do Stanów- a nie w zapyziałym wykrocie.

Dlatego, przygotowując się do tej całej ceremonii, co i rusz dostaję ataków wesołości na myśl, jak mogłabym przygotować rozmaite atrakcje. Np. rozpocząć fetę słowami "Szanowni Państwo
Na sam początek- niech będzie pochwalone światło Allaha, gdyż dzięki jego błogosławieństwu tu się dziś zebraliśmy. Allah akbar!"
Ewentualnie wdać się w szczegółowe wyjaśnienie, co oznacza tytuł tradycyjnego tańca japońskiego, który odtańczy córka suczy, a który brzmi "Kamuro".
"Kamuro" to dziewczęca fryzura na pazia.
Ale też "kamuro" to służąca prostytutki wysokiej klasy z Yoshiwary.
Hmm, które wyjaśnienie bardziej przypadłoby do gustu publiczności, I wonder...

Ale fakt jest faktem: pora ruszać swój świat z posad, porzucić doki i - up up and away!

piątek, 30 września 2011

Koniec pewnego etapu

Przytaczając jeden z bon-motów najpopularniejszej powieści świata- "Dokonało się!" :D

Nie wiem, co czuję O_o
Lekki rausz po jednym piwku, to pewne; jakiś rodzaj radości, i dziwnej nieważkości (co też można złożyć na karb piwka), ale- co dziwne- niewiele ulgi.
Trochę żalu, nie bardzo wiem, po czym, za czym. Za ostatecznie przeciętymi więzami z Alma Mater? Że więej nie będę przemierzać tych korytarzy, widziała tych ludzi. Do diabła, to wszystko było w moim życiu przez ostatnie 9 lat.
Ale dość tego.
Jestem tytularna.
I teraz mały liścik dla ludzi, którzy być może kiedyś przybłąkają się na tego bloga, których nigdy nie spotkałam, a którzy kiedyś spekulowali na jakimś forum "mangozbieraczy" (hyhyy) o mojej wartości jako japonisty z racji nieposiadanego tytułu.
Here goes: spierdalać, posiadam.

Teraz pora znaleźć sobie nowy cel w zyciu.
I sayz: Jamajka :D

środa, 21 września 2011

Oh Lilian, look what you've done...

Zdumiewająca rzecz: moje glany wywołały więcej komentarzy i poruszenia na wiosce, niż moje dredy O_o
Co dziwniejsze- obudziło to we mnie istną wściekłość; naprawdę, spędziłam duuużo czasu z dala od polnego sioła, i wieśnioki wkurzają mnie bardziej, niż kiedykolwiek dotąd. Drażni mnie wszystko; gospodyni, od 7 rano strzelająca garami, i zajmująca mi moją łazienkę cały czas; widok firmy; długa i pełna wądołów droga do pracy; widok firmy; odstęp półtorej godziny między autobusami do Wykrota, w dzień powszedni, w dzień roboczy; widok firmy.

W rzeczonej firmie tymczasem sucz skorzystała z mojej nieobecności i biegała po firmie, sącząc ludziom do uszu, że ja biorę te wszystkie wolne, żeby latać do Anglii i Irlandii (zwróćmy uwagę na tryb ciągły), szukać innej pracy (a dlaczegóż chciałabym zmienić pracę, I wonder...), zażądała też, żeby mi zlustrować paszport.
Oczywiście, kiedy mnie spotkała, rozpłynęła się w słodkim uśmiechu i niemal rzuciła mi na szyję.
---Napotkałaby po drodze mojego glana.
Na wieść o spisku paszportowym doszłam jednak do wniosku, że nie mogę przyieść wstydu rodzinie, i muszę nieco upgrade'ować mój dokument, taki zwyczajny i nie rockendrollowy. Coś tam dodam od siebie.
Może wkleję listek marychy, niczym do scrapbooka, i przygotuję łzawą historię o prywatnym małym kartelu narkotykowym, który jest moim skromnym wkładem w emancypacje kobiet, a który przy tym wymaga stałej opieki i troskliwego oka.
Serio, obczaiłam sobie słownictwo z zakresu handlu ludźmi i przemytu. Niech no tylko usłyszę: "Jak byłaś na weselu, to gdzie są zdjęcia?..." (takie pytanie usłyszałam odnośnie Irlandii).
Jakim weselu...
Kolumbia, baby!

Termin dostałam na jutro. Co jest niewykonalne. Cholera, przydałby mi się teleport- co, jeśli następny termin będzie za 800 lat?!

piątek, 16 września 2011

...
Błagam, nie komentujcie wszyscy naraz.
Przytłacza mnie konieczność odpowiadania wszystkim po kolei.

Jest tam w ogóle ktoś jeszcze? Ktoś to poza mną czyta?
I tak się nie dowiem, zerowy komentarz będzie milczał jak zaklęty.

środa, 14 września 2011

Teoretycznie na finiszu

Złożyłam pracę.
Ale zamiast ulgi, radości, euforii, czuję jedynie niebotyczne wyczerpanie i masę obaw przed czekającym mnie egzaminem.
Jakoś będę musiała ogarnąć panikę i spróbować w parę tygodni przypomnieć sobie studia.
Kolejnych kilka bezsennych nocy przede mną, zaczynam się przyzwyczajać do braku snu, posiłków i poczucia bezpieczeństwa.
Zawsze w chwili, w której już mi się wydaje, że wszystko idzie jak najlepiej, wyskakuje jakaż zaraza. Wniosek? Nie wolno opuszczac gardy aż do samego końca XD
Szykują się zmiany; zabawnie, bo w życiu i moim, i moich sióstr, u każdej spore, u każdej na dobre.
Ale tymi swoimi nie jestem w stanie się cieszyć. Czuję jakąś okropną pustkę; podejrzewam, ze to dlatego, że cel, przymus, który nie opuszczał mnie od trzech lat, niebawem zniknie - w ten czy inny sposób.
Mój Cthulu, runie mój swiat XD

Jest ogromna góra rzeczy i spraw, które zaniedbałam, które leżą odłogiem i powoli ulegają entropii. Np.kontakty towarzyskie, czy - zapewne- jakiekolwiek talenty, posiadane przeze mnie. Obydwa moje pokoje- i w Gdańsku, i w Wykrotach- przypominają pobojowisko. Po prostu wchodziłam, kładłam to, co akurat niosłam, gdzieniebądź i wracałam do pracy. Buty mam rozpadające się, bo nie mam ani czasu, ani głowy, żeby iść po nowe. Dawno nie zadałam sobie trudu, zeby jakoś ładnie i równiutko ściąć paznokcie- po prostu biorę majcher i...
Nie, no aż tak nie :D
Ale trwająca wiele miesięcy gonitwa z czasem ma się ku końcowi, i jak na przedmetku bywa- biegnę nie tyle odbijając się miarowo od ziemi, ile czerpiąc resztki rozpędu z potknięć, zatoczeń i podpierania się bandy rękami XD
Ktoś mi kiedyś powiedział, że po obronie człowiek patrzy na swoje wcześnejsze męki i nie może się nadziwić, jakie to w gruncie rzeczy było łatwe. I że gdyby wiedzieli wcześniej, to by się tak nie stresowali.
--------No więc dobrze, że ja nie wiedziałam, na co się porywam. Palnęłabym sobie w łeb w przedbiegach XD

niedziela, 28 sierpnia 2011

Solidarity of Arts 2011

Byłam wczoraj na koncercie Michała Szpaka O_o
Zupełnym przypadkiem, przysięgam przeprzysiężnie, ale doświadczenie było interesujące.
Z jednej strony- dobrze, że pojawiła się typowa gwiazdka dla nastolatek, polska, lokalna, i inna od wszystkich wyjących na polskich scenach dinozaurów albo jak z metra ciętych laluń, mamlących wiecznie to samo.
Chłopię jest barwne, krzykliwe, przegięte, ubiera się i porusza jak drag queen- jest inne.
Może coś drgnie w polskim showbiznesie, tym badziej zważywszy, w jaki repertuar młodzieniec celuje, albowiem---
---i tu uwaga druga:
..on nie śpiewa nic swojego.
Co jest dość żenujące, bo skoro już koncertuje, skoro już chce robić za gwiazdę, to śpiewanie coverów jest po prostu kompromitacją. Jeszcze z zespołem, złożonym z samych solistów (to było naprawdę widać). Chłopak ma głos, i to jaki, ma potencjał, ale jak szybko nie stworzy własnego repertuaru, będzie jedynie sezonową ozdóbką jarmarków, i tyle.
W którymś momencie, piszcząc ("E beże! Jaki mege upał, woow! Normalnie jest gorąca tak, że nie megę, wow! jesteście beskie, moje drogie, wow! że jesteście tu dziś ze mną, wow!"), polał się wodą z butelki, doprowadzając akustyków na krawędź apopleksji, bo polał również sprzęt tą wodą, debil. Potem się jeszcze próbował tarzać zmysłowo po scenie i rozkwasił sobie nos :D
Także nad stylem musi jeszcze ździebko popracować, ale najważniejsze: repertuar. I żeby napisał mu go może ktoś, kto się na tym zna, a nie ta banda sprzedawców sznurowadeł, która promuje obecne "gwiazdy". Nie zdzierżę kolejnego popowego szajsu...
Natomiast w zeszłą sobotę, zanim mnie trafił wirus, byłam na drugiej edycji Solidarity of Arts, która była pod pewnymi względami lepsza, niż poprzednio.
Lepsza, bo bardziej różnorodna. Gorsza była pod tym względem, że w zeszłym roku gwiazdą był Możdżer, więc można się było do woli nasłuchać jego muzyki; w tym roku Możdżer był gospodarzem, więc trzymał się w cieniu, gwiazdą był Marcus Miller, ale jak dla mnie cały koncert należał do dwóch osób: Edmara Castanedy, nieprawdopodobnego harfisty, i Anjelici Kudjo.

A nasza mała ekipa się nawet załapała na filmik, widać nas kilkakrotnie, a pierwszy raz w 2:22 :))) Sława! Chyba się zapiszę do chórków Szpaka :D

A ten tenor z Teksasu, obsypany brylantami, zaśpiewał bardzo piękną, dziwną, tęskną pieśń, która mnie po prostu zahipnotyzowała na chwilę, jednak niestety- nie ma jej na sieci.
Więc wrzucam inny kawałek, Marcus, Castaneda i Louis Cato, bardzo, baaardzo fajny.


Foty z Irlandii :)
Irlandia

czwartek, 25 sierpnia 2011

Where Ireland green


Tak więc-nastąpił nieunikniony koniec urlopu.
Nie mam najmniejszej ochoty wracać do grajdoła; mój organizm, jakby zgadzając się ze mną w tej kwestii- ba! zachowując się, jakby chwycił mnie za połę płaszcza i krzycząc zaparł się o próg- zafundował mi szereg dolegliwości, niech mnie trafi, jeśli łżę: pojawiło się to wszystko znienacka, i dokładnie wtedy, kiedy zaczęłam się zbierać do wyjazdu.
Psychosomatyczne, zapewne, ale nie mniej przykre. Czekam na jakiś przełom, a tymczasem---

---Irlandia.
Czy raczej powinnam powiedzieć- Dublin. Mam szereg wrażeń i impresji, które tworzą swoistą mozaikę, mało barwną, tak, jak mało barwni są mieszkańcy Dublina, tym niemniej przyjemną.
Przede wszystkim, będąc w Irlandii, człowiek szybko zmienia swoją osobistą definicje określenia „ładna pogoda”. Przez większość tygodnia miałam ładną pogodę; lało, oczywiście. Praktycznie poza śniegiem doświadczałam każdego rodzaju pogody, codziennie. Raz nawet chyba trochę gradu spadło... I nadal twierdzę, że pogoda mi w przeważającej części pobytu dopisała; podczas wycieczki na Klify Moheru nawet bardzo: padało głównie wtedy, kiedy akurat byłam w autokarze, a nim dotarliśmy do klifów, wietrzysko przedmuchało chmury precz i wyszło piękne słońce.
Po drugie- tak, jak mi zapowiedziano ponuro- w Dublinie połowa mieszkańców to imigranci. Głównie Hiszpanie, którzy istotnie w którymś momencie robią się męczący, bo nawet, jeśli ich liczba nie jest znacząco większa od liczby ludzi innych nacji, to osiągane przez nich decybele biją na głowę nawet uliczne telebimy.
Samo miasto zaskoczyło mnie niską, niemal podmiejską zabudową; tylko ścisłe, biznesowe centrum dysponuje strzelistymi lub masywnymi, wielopiętrowymi budowlami (które lubię), choć szeregowce i domy gregoriańskie, ciągnące się kilometrowymi, krętymi ulicami, spodobały mi się znacznie bardziej, niż ich brytyjskie odpowiedniki (szczególnie po tym, gdy zapoznałam się bliżej z właściwościami i strukturą rasowej gregoriańskiej chałupki). Dużo pięknych, zadbanych parków; prześliczne drewniane fasady lokali usytuowanych na parterze, tworzące uliczny folklor i jako jedyne w zasadzie ubarwiające miasto; napotkany przygodnie koncert muzyki irlandzkiej w parku St.Stephen’s Green; zamek, po którym kilka miesięcy temu spacerowała królowa, a w którym o historii ucisku Irlanczyków przez Koronę ze zdumiewającym spokojem opowiadała zdecydowanie lokalnie wyglądająca dziewczyna, mówiąca z akcentem---patois O_o
Jedna uwaga: jakżeż w Dublinie jest---szaro. Naprawdę zdumiał mnie zakres braku koloru na ulicach. Skarżyłam się, że Polacy ubierają się szaro i ponuro? Z nas prawdziwy papuzi raj w porównaniu z mieszkańcami Dublina! Chodziłam po uliczkach i chyba na tle lokalnej kolorystyki jarzyłam się, jak punkt celownika karabinku snajperskiego marki Schteier w ciemnym pokoju. A ponieważ ja kolory odbieram po części smakowo, musiałam nabyć sobie karmelki miętowe, żeby w miarę komfortowo móc przemierzać ulice bez wiecznego grymasu na twarzy.
Klify Moheru były wielkim wydarzeniem soboty. Pojechałam na zachodnią krawędź Irlandii i spojrzałam w kilkuset-metrową przepaść, w dole której kłębił się ocean i---brak mi słów, żeby opisać te wrażenia.
Tak, mam lęk wysokości, i pływam...może dam sobie spokój z technikę, i ograniczę się do czasu: pływam jakieś 12 minut max, ale i tak: cóż po pływaniu, kiedy człowiek spadnie z 400 metrów? Ale doświadczenie przebywania na czubku moherowych klifów jest porównywalne jedynie z samotnym łażeniem po bezludnym Wielkim Murze w Chinach, gdzie wiatr próbuje przytulić człowieka ciepło a energicznie do kamiennych stopni.
W Japonii najbliższe temu przeżycie miało miejsce na Miraishin no Oka, niezwykłej monumentalnej rzeźbie z białego, cudnie nagrzanego słońcem marmuru w prefekturze Hiroshima, czy siedzenie nocą w odkrytym onsenie na zboczu zaśnieżonej góry w Nagano.
W Danii? Najbardziej zbliżone powyższym wrażenia dały wrzoskowiska w Held.
Przestrzeń; bezkresna, otwarta przestrzeń. Potrzebna mi jest, jak sen, jak woda, jak muzyka.
Oczywiście, zarówno w autokarze, jak i na klifach byli Hiszpanie; ci drudzy próbowali mnie zamordować, z wrzaskiem i machaniem plecakami organizując nagle zdjęcie grupowe na ścieżynce tej oto mniej więcej szerokości...

...gdzie po prawicy mej był kawałek betonu i drut kolczasty, a po lewicy- poprzedzona długawym lotem śmierć w rozbryzgu piany i flaków. Zaprawdę powiadam wam: nikt się nie spodziewa ciosu hiszpańskim plecakiem w czoło (szczególnie balansując na gliniastej krawędzi Naprawdę Wysokiej Skarpy).
A, druga uwaga: w Irlandii po 22:00 nie można kupić alkoholu, powtarzam: PO 22:00 NIE MOŻNA KUPIĆ ALKOHOLU, nigdzie, poza barami, oczywiście.
Klarowano mi, że dzięki temu ludzie, dziabnąwszy sobie i nabrawszy animuszu i chęci na więcej, nie będą mieli gdzie przeputać po pijaku całej tygodniówki i w taki oto sposób nie popadną w długi i pijaństwo, a policja nie będzie musiała zasuwać do późnonocnych wezwań.
Tym niemniej poczułam się ograbiona z moich swobód obywatelskich: toż to zasada, której spodziewałabym się co najwyżej po Skandynawach, o których wszyscy wiedzą, że są popaprani! Nawet w Japonii nie ma takich ograniczeń, jak jest otwarte kombini po nocy, to można kupić wszystko to, co półki oferują. Ech...
Przeszłam też po tęczy O_O
Tak, tak, trzykrotnie, a jak wiemy- w baśniach trzy to liczba magiczna, czekam na mój garniec złota.
A było to tak: wybrałam się z Pibisami na ściankę; podkreślę, nie naciskali, ani mnie nie zastraszyli ;D Acz zręcznie namawiali, aż sama zaczęłam się zastanawiać, jakby to było spróbować połazić w pionie, potem zaliczyłam atak ciężkiej paniki, wspiąwszy sie na 70cm bez zabezpieczenia, a gdy już mnie przytroczono do liny... odkryłam nowy świat *_*
...świat bardzo roztrzęsionych rąk i nóg po kilku godzinach zgłębiania go, niemniej- siekierka dla Mari :D
Nie mówię, że od tej pory to będzie moja główna aktywność ruchowa -jednak co karty to karty- ale wygląda mi to na sport, gdzie astmatyk się tak szybko nie zasapie, więc czemuż by troszkę więcej go nie zgłębić. Dopóki jestem nadal w stanie grać na pianinie, mogę trochę pomęczyć łapki na ściance, tym bardziej, że nie przeszłam jeszcze ani jednej jednobarwnej trasy, tylko właśnie tęcze :P Lama-lama, czas podnieść poprzeczkę.
W niedzielę, dla odmiany, stanęłam na wschodniej krawędzi Irlandii. I widok był nadal zachwycający: między niebem - a głębokim błękitnym oceanem 

Wiecej zdjec nastapi pozniej, jak bede miec dobre lacze XD